15 sep. 2012

Sweet Baby J'ai





Het is wat vroeg, maar toch…
De top 2000. Ik hou er niet echt van. Er staat wel wat goede muziek in natuurlijk. Niet overdreven veel, maar vooruit. Daarbij komt dat het enkele echt goede nummer dat er in staat gecanoniseerd wordt. Het staat in de Top 2000, dus is het echt goed.  Zo staat al sinds het beginjaar The House of the Rising Sun van The Animals in de lijst.
Bessie Smith
Ik ben altijd een fan geweest van Eric Burdon in allerlei combinaties, met de Animals, met War en met andere bands. Ook de reünie (The Original Animals, Before we were so rudely interrupted) kon ik erg waarderen. Maar The House of the Rising Sun? Nee. Ik kan er geen enkele versie meer van verdragen.
Billie Holiday
Leuk aan de Top 2000 zijn de verhalen die Leo Blokhuis te vertellen weet. Ik ken hem alleen uit de tv-versie. Kleine feitjes die te maken hebben met een bepaald nummer. Onverwachte of zeldzame versies van het nummer. Dat soort spul is om van te genieten.

Ruth Brown
Deze voorkeur zal niemand verbazen die een of meerdere van mijn muziekblogs gelezen heeft. Een mooi nummer is een welkome gelegenheid om te gaan zwerven op (vooral) Youtube. En je vindt altijd wel een juweeltje dat je persoonlijke repertoire verrijkt.

Een paar weken geleden was ik op die manier het een en ander aan het beluisteren. Het had, geloof ik, te maken met mijn blog over Cab Calloway. Daarbij kwam ik op de een of andere manier Billie Holiday tegen. Haar kende ik natuurlijk al lang, maar ik wilde wel weer eens iets van haar horen. Ik klikte op Strange Fruit en zag terwijl ik zat te genieten aan de rechterkant van het Youtube-scherm een titel die me intrigeerde: Bessie Smith, Billie Holiday & Ruth Brown. De eerste twee namen waren bekend (en geliefd) de derde naam was nieuw voor me. Ik besloot er dus op te klikken.
Wat ik zodoende opende was geen samenzang van de drie dames (ik weet niet eens of dat fysiek mogelijk zou zijn geweest, gezien de geboorte- en sterfdata van de drie). Het was ook geen tribute van de ene dame aan de andere. Het was ook geen door een goedwillende amateur aan elkaar geplakte compilatie van drie grote blueszangeressen.
Het was Sweet Baby J’ai. Het was een in negen minuten en tweeënveertig seconden geperste samenvatting van vrouwen in de blues. Zwarte vrouwen in de blues. Ik was verkocht. Daar wilde ik iets mee.

Maar een blog over Bessie Smith of Billy Holiday wilde ik niet schrijven.  Die dames en hun verhaal zijn meer dan bekend. Van Ruth Brown verwachtte ik dat niet. Dus wilde ik beginnen aan een blog over haar. Misschien komt dat er nog wel van. Tenslotte bestaat er een link tussen haar en Blanche (de zus van Cab) Calloway. Ik hou van dit soort verbanden.
Maar eerst wilde ik iets meer weten over Sweet Baby J’ai.  Op youtube is niet echt veel te vinden, hoewel ze toch al vijf cd’s heeft uitgebracht. (Ze is geboren in 1985.) Maar wat er te vinden is, bevalt me goed. Ik beperk me hier tot haar Jazz-Workshop en een link naar haar eigen site.
Maar deze mevrouw heeft niet alleen een stem en een presence, ze heeft ook een boodschap.  Die boodschap bestaat voor een groot deel uit verwijzingen naar en ‘citaten’ van sterke vrouwen uit  -vooral- de entertainment-industrie. Dat heeft niet alleen het bovenstaande filmpje over de bluesgiganten opgeleverd (tot nu toe ruim 90.000 views), maar ook dit filmpje van een site die ook verder het bekijken waard is.


Tot slot een vergelijkend warenonderzoek. Ain’t nobody’s business if I do.


En, o ja, D. is gek.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten