Posts tonen met het label Stephen Fry. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Stephen Fry. Alle posts tonen

10 aug 2013

Boycot




Ik heb de petitie voor een boycot van de Olympische Winterspelen getekend. laat ik dat vooropstellen. Getekend omdat we nu eindelijk eens moeten laten zien waar we voor staan.
Maar ja, waar staan we eigenlijk voor? Als ik op Nujij.nl de reacties lees over allerlei aan homoseksualiteit gerelateerde onderwerpen, dan zie ik vooral hoeveel afkeer van en haat tegen homo’s er nog bestaat. Dus we kunnen de Spelen nauwelijks als ‘Nederland’ boycotten. We zouden de boycotters “Weldenkend Nederland” kunnen noemen, maar dat lijkt dan weer angstvallig veel op “Wakker Nederland”.  

Even een paar argumenten tegen een boycot waarover meer lijkt te zijn nagedacht dan homofoob Nederland gewend is te doen.

Politieagenten arresteren een LGBT-activist tijdens een Gay Pride, Moskou.  

1 De sporters hebben zich jarenlang op die Spelen voorbereid, dat mag je ze niet afnemen!
Als je dat zegt, laat je het redelijk luxueuze welbevinden van enkele duizenden sporters prevaleren boven de fysieke veiligheid van miljoenen homo’s. Een non-argument dus.

2 Je moet de Spelen niet als land boycotten, individuele sporters kunnen dat natuurlijk wel doen. 
Het zou fijn zijn als sporters dat deden, maar ik ben bang dat de meesten hun eventuele persoonlijke moment van glorie belangrijker vinden dan het welzijn van hele bevolkingsgroepen. Maar ook als ze wel geestelijk gezond zijn, ervaren ze het ontbreken op een voor hen zo cruciaal moment begrijpelijkerwijs als een enorm gemis. Ze werken jarenlang ergens naar toe en dan komt zo’n patsertje met een wet die het hun onmogelijk maakt de vruchten van hun inspanningen te plukken. Daarbij komt natuurlijk dat niet-homoseksuele sporters dan wel gaan: zij hebben niets te vrezen. De enkeling die uit solidariteit de boel toch zou boycotten zou daarop door een groot deel van het publiek en door zijn Olympisch Comité op worden aangesproken. Een hoge plaats in het medailleklassement is belangrijker dan homorechten, nietwaar.

3 Als je Rusland om de homofobe wetten boycot, moet je allerlei andere landen om allerlei andere redenen boycotten.
Daar valt natuurlijk iets voor te zeggen. Voor elk land is wel een reden tot boycot te bedenken.  Exit Olympische Spelen, dus. Persoonlijk zou ik dat geen probleem vinden: ik kan net zo goed genieten van een heerlijk klunzig partijtje krabbelschaatsen over de twintig meter als van de vijfhonderd meter sprint waarmee gouden medailles verdiend kunnen worden. Misschien zou het zelfs wel prima zijn om op die manier de idiotie van topsport, met belachelijke transfersommen, doping en René van der Gijps eens af te schaffen. Dan kunnen we eindelijk weer eens gewoon tegen elkaar zeggen: ‘Zullen we doen wie het eerst bij die boom is?’
‘Welke boom, de eerste of de tweede?’
‘Nou, de eerste. Lijkt me ver genoeg.’ Kortom: de menselijke maat.

4 Het interesseert Poetin c.s. natuurlijk geen ene flikker of Nederland naar de Spelen komt of niet. En
misschien draait hij de gaskraan wel dicht.
Ik zet deze twee argumenten natuurlijk niet voor niets bij elkaar. Ze worden vaak in een adem genoemd. Terwijl ze eigenlijk nogal tegenstrijdig zijn. Als het Poetin niet interesseert, blijft hij zijn gas gewoon verkopen. Als het hem wel interesseert en de gaskraan gaat dicht, dan hebben we hem geraakt. Dus waarschijnlijk gebeurt er gewoon wat poetin wil: de Spelen gaan door en iedereen is er. Hij zwaait wat, hij ontvangt wat ministers en Jacques Rogges, knikt beminnelijk, luistert naar hun bezwaren tegen zijn wet en denkt: Jullie zijn allemaal gekomen, stelletje mietjes. Poetin namelijk is een spierenfetisjist.

5 De Spelen moeten doorgaan en de sporters moeten allemaal een regenboogtruitje aantrekken. Op het ereschavotje moeten de winnaars van de gouden, zilveren en bronzen plak elkaar uitbundig tongen.
Dat zou ik een goed alternatief vinden. Ik kan me de zwartgehandschoende vuisten nog herinneren van een aantal zwart-Amerikaanse atleten. Opgestoken tegen het racisme dat in hun land nog altijd hoogtij vierde. De namen van de sporters en het onderdeel waarop ze uitkwamen voor hun bigotte land, zelfs het jaar van die Spelen kan ik me niet meer herinneren. Maar hun vuisten wel!
Dat zou een goede actie zijn. Maar zoals ik het Nederlandse en het internationale Olympisch Comité ken, zullen ze hun afkeuring uitspreken over de actie, niet over de aanleiding. Alweer zou dan het probleem mensenrechten alleen gelegd worden bij de mensen die last hebben van de schending ervan. Alweer wordt er dan gezegd: Los het probleem zelf maar op, wij gaan skiën.

Antalya Beach
6 ’s Lands wijs, ’s lands eer. We moeten ons aanpassen aan de wetten en gebruiken van het land waarin we vertoeven. Oftewel: 'waarom moeten die kloteflikkers altijd met hun handen (en andere onderdelen) aan elkaar zitten. Dat doen wij toch ook niet? Wij gaan in een Moslimland toch ook niet topless zonnen? We drinken toch ook alleen thee en zeker geen alcohol in Antalya? Nou dan!'

7 'Nederland moet niet meer het land zijn van het opgeheven vingertje', hoor je ook vrij veel als argument tegen een boycot. We moeten ons niet
bemoeien met allerlei buitenlanden, behalve dan als we er geld aan kunnen verdienen. Maar intussen is Nederland dat land al lang niet meer, zo het dat ooit al geweest is. Behalve natuurlijk als het vingertje gaat in de richting van gelovige moslims, dronken, banenstelende Oosteuropeanen, belastingontduikende, siëstavierende Zuideuropeanen, miljardenslokkende Eurofielen, feestende homo's, eeuwigzeurende joden en de buren, want die hebben planten in de volle grond en niet in de daarvoor bestemde lichtgrijze bakken.

Nederland is een land aan het worden (of misschien is het dat al veel langer dan ik denk) van vuilspuitende xenofoben, van haatdragende lamzakken, van finançofascisten. En vooral: van domoren.







22 mei 2013

Nederland bipolair?

Bipolair
Vanmorgen sprak Sven Kockelmans in zijn radio 1-programma Goede Morgen Nederland een meneer over de moodswings waaraan ons land de laatste jaren onderhevig is. Gezamenlijk kwamen ze tot de conclusie dat de natie bipolair is. Ik kon me wel vinden in die conclusie. Matthijs van Nieuwkerk refereerde aan die uitzending toen hij vanavond in DWDD met een columniste sprak die nogal wat kritiek kreeg vanwege een stuk waarin ze sommige randverschijnselen rond de dood van de twee broertjes nogal kritisch besprak. In beide programma’s werd ook iets gezegd over de uiterst negatieve reacties die Alexander Klöpping kreeg vanwege een tweet die niets te maken had met het hele geval, net omdat die tweet er niets mee te maken had. Hoe kon hij zich bezighouden met triviale zaken als een zelfrijdende auto!


Ik vond de omschrijving van Nederland als bipolair wel leuk. Ze riep een soort Schadenfreude bij me op. 'Zie je wel…' zei ik tegen mezelf: 'je leeft in een achterlijk land'. Al is de gelijkstelling van bipolair met achterlijk natuurlijk volslagen idioot. Maar kun je een ziekte op een land projecteren, als zelfs bij een griepgolf maar een paar procent van de bevolking daadwerkelijk ziek is? Om die vraag te beantwoorden moeten we eerst een belangrijk aspect van die stoornis nader bestuderen. 

Als je als leek iets wil weten over bipolaire stoornis dan kom je al gauw terecht bij Stephen Fry. Vooral The Secret Life of the Manic Depressive, deel 1 en deel 2 zijn goede ingangen. Zoals het meeste waaraan Fry meewerkt gewoon erg goed is. In mijn blog over DSM-V heb ik een video geplaatst waarin hij in QI al het een en ander over bipolariteit zegt. Hij legt er vooral de nadruk op het gevoel voor humor dat veel manisch-depressieven schijnen te hebben. 

Engelse humor
Maar kan een land humor hebben? En zo ja, welke? Engelse humor wordt door velen als het summum gezien. Ik sluit me daar graag bij aan. Duitsers daarentegen hebben geen humor. Daar sluit ik me iets minder bij aan, maar ik herken er ook wel iets in. Belgen, Vlamingen althans - de Walen ken ik wat dat betreft minder goed - hebben veelal een nogal absurde humor die mij vaak erg goed bevalt, maar die ook erg oubollig kan zijn. 

Daartussen ligt Nederland. De Nederlandse humor (voor zover aanwezig) heeft volgens mij alles te maken met de Tachtigjarige Oorlog. Dat is een boude bewering die ik met niets kan staven. Maar het is een humor gericht tegen de Spanjaarden, tegen de anderen. Nederland is goed in jij-bakken. Iemand afzeiken. Voor lul zetten. Nederland lacht om anderen, niet om zichzelf. Nederland neemt zichzelf erg serieus. Zo serieus dat er in tijden van crisis voor de rest van de wereld weinig tijd en animo overblijft. Andere landen worden gedefinieerd in één woord: geitenneukers, knoflookvreters, fietsendieven. Zo houden we het overzichtelijk en we kunnen ook onze lust tot schofferen weer eens lekker uitleven: Zo, dat heb ik toch maar gezegd! Maar dat heeft niets te maken met bipolariteit. Het heeft te maken met een mentale leeftijd. 

Puber
Nederland reageert als een puberende Calimero. Alles wat er gebeurt, of het nou om Griekse leningen gaat, om Poolse aspergestekers of om een burgeroorlog in Syrië, alles gebeurt met het hogere doel Nederland te naaien. En intussen zijn we een zielig landje geworden. We hebben puistjes en niemand vindt ons nog leuk. Erger nog, we weten zelf ook dat we er niet meer uitzien. Het enige dat tijdelijk opluchting verschaft, is collectieve masturbatie bij (pakweg) een inhuldiging of een songfestival. We zijn wanhopig op zoek naar volwassenheid. 



29 okt 2011

Between fact and breakfast


Ik zat te kijken naar een BBC-documentaire over Stephen Fry en Hugh Laurie. Ik besloot ernaar te kijken (via Youtube) omdat het zwak dat ik toch al had voor Stephen Fry de afgelopen maanden alleen maar sterker is geworden (als je dat zo kunt zeggen). Vooral QI (Quite Interesting) heeft me erg voor hem ingenomen en laatstelijk de prachtige documentaire over taal.
In de eerst genoemde documentaire ( Fry & Laurie - Reunited) hoorde ik de bovenstaande zinsnede en ik wist meteen dat ik hem moest opschrijven. Ik weet de context nog ongeveer, maar ga het niet meer precies naluisteren. Althans nu nog niet.
Nu wil ik iets opschrijven over de pracht van die vier woorden, in die volgorde.
Eerst maar even de betekenis. Tussen feit en ontbijt. In het Nederlands klinkt het ook niet slecht.
Wat gebeurt er tussen het feit en het ontbijt? Daarvoor moeten we eerst bepalen wat het feit is. (Wat ‘ontbijt’ is, veronderstel ik bekend.) Laten we ervan uitgaan dat ik gelijk had in mijn eerste veronderstelling dat ‘feit’ verwijst naar ‘de daad’: twee mensen hebben seks met elkaar. Als we er dan ook nog van uit gaan dat de seks ’s nachts heeft plaatsgevonden, dan mogen we veronderstellen dat er vooral geslapen werd. De bekende after sex cigarette hoort wat mij betreft nog bij de eigenlijke daad. Geen daad zonder tijd voor reflectie, tenslotte. Reflectie, geen evaluatie in termen als: Was het voor jou net zo goed als voor mij? Of de ietwat plattere variant: Bejje gekomen?
Nee, een sigaret. Je ligt naast je partner, haar/zijn hoofd op je schouder -of andersom -, je geniet van het warme lichaam tegen het jouwe, hier en daar tintelt het een en ander. Je voelt de grote loomheid opkomen, je weet dat je heerlijk zult slapen.
Een paar uur later word je wakker. Zullen we zeggen dat het weekend is? Je hoeft dus niet gehaast je ochtendriedel af te werken om tijdig bij de baas te komen. Je hoeft niet meteen te plassen, douchen, aankleden enzovoorts. Alleen plassen volstaat voorlopig. Je trekt (afhankelijk van je geslacht) een pyjamabroek of een pyjamajasje aan, zet koffie, croissantjes in de oven. Je legt de juiste katernen van de krant bij het juiste bord. Klassiek.
Je partner stommelt ook naar beneden (als je niet in een appartement woont tenminste).  Je omhelst elkaar, gaat zitten en vult de krachten aan die je bij je nachtelijke strapatsen hebt verspeeld.

Goed, we weten nu waarover we het hebben. (Tenzij natuurlijk de genoemde veronderstellingen niet van toepassing zijn, als je bijvoorbeeld wel naar je werk moet en je pas weer in je auto denkt aan wat jullie die nacht gedaan hebben. )
Op zo’n moment schiet je misschien een zin te binnen als die in de titel: Between fact and breakfast. Maar je hebt natuurlijk geen tijd om na te denken over de schoonheid van die woorden.
Daarom doen we dat nu.

Between fact and breakfast. Pedadah pahdaada.
Mooi rijm: de alliteratie van fact en fast (fəst). De è van fact en break (brèk). Het legt een verband tussen de woorden dat er niet noodzakelijkerwijs is, maar dat nu – mede door het woord ‘between’ – voor eeuwig vastligt. Want laten we daar duidelijk over zijn: zonder het woord ‘between’ gaat veel van de tover verloren. ‘Fact and breakfast’ gaat over een betekenisloos vluggertje. Het woord ‘between’ vóór de rest van de zinsnede legt een verband tussen die woorden, dat verder gaat dan alleen de betekenis van ‘between’. Het geeft een ritme aan. Het ritme van de daad: ‘between fact’ en de rust erna: ‘and breakfast’.
En daarom moet je het hebben over wat er ligt tússen feit en ontbijt.

Welterusten

14 aug 2011

Charles Babbage


Babbages brein in het Science Museum.
http://www.flickr.com/photos/cogdog/
4905705655/ Babbage’s Brain
Wellicht volslagen overbodig, stel ik jullie voor aan Charles Babbage  (26 december 1791 – 18 oktober 1871).[1] Hij was een wiskundige, filosoof, uitvinder en werktuigbouwkundige.
Babbage hield van tabellen en dat neemt me voor hem in. Ze boden hem zekerheid, neem ik aan. Zoals ik vroeger mijn zekerheid haalde uit de 21(?) delen van de GP-encyclopedie die de boekenplank van mijn ouderlijk huis sierden: dit was de wereld. Hierin stond alles wat geweten moest worden.
Maar natuurlijk werkte het zo niet. De 300 boeken vol tabellen die Babbage in zijn bibliotheek had, stonden vol met fouten: rekenfouten, fouten bij het overschrijven en drukfouten. Menselijke fouten dus.

I was sitting in the rooms of the Analytical Society, at Cambridge, my head leaning forward on the table in a kind of dreamy mood, with a table of logarithms lying open before me. Another member, coming into the room, and seeing me half asleep, called out, "Well, Babbage, what are you dreaming about?" to which I replied "I am thinking that all these tables" (pointing to the logarithms) "might be calculated by machinery".[2]

Difference Engine No 2
Zo werd hij de uitvinder van de eerste computer. Al heetten zijn machines anders: Difference Engine No 1, Analytical Engine en Difference Engine No 2. Geen van deze machines heeft hij ooit volledig af kunnen bouwen: het geld was altijd op. Daarbij was zeker zijn No 1 nogal een flinke klus. Het geheel zou hebben bestaan uit 25.000 onderdelen en zou zo’n 15 ton gewogen hebben, No 2 nog maar 2,6 ton. (Ook niet bruikbaar als laptop dus.) Daarnaast ontwierp hij nog een bijbehorende printer.

Difference Engine No2 en de printer werden tussen 1985 en 2001 nagebouwd door het Science Museum in London. Ze werkten. Er schijnt ook nog een werkende Difference Engine No 2 met meccano te zijn nagebouwd. Dit althans begrijp ik uit de opmerkingen van Stephen Fry in een aflevering  van QI [3]. Bijzondere man dus, die Babbage. 

Ada Lovelace
Voor zijn Analytical Engine had hij een programmeertaal nodig. Daarbij  schoot, volgens de Nederlandse Wikipedia ene Ada Lovelace te hulp. Dit blijkt (niets zo leuk als Googelen) de enige legitieme dochter te zijn van Lord Byron. Zij werd daarmee de eerste computer-programmeur.  

Deze omweg was niet de enige connectie die Babbage had met dichters. Uit een brief aan Alfred, Lord Tennyson komt het onderstaande citaat. Het gaat in op twee regels uit Tennysons The Vision of Sin:

Every moment dies a man
Every moment one is born

Babbage schrijft:
If this were true the population of the world would be at a standstill.
In truth the rate of birth is slightly in excess of death. I would suggest that the next edition of your poem would read
“Every moment dies a man
Every moment 1 and 1/16th is born”
Strictly speaking the actual figure is so long i cannot get it into a line.
But I believe the figure 1 and 1/16th would  be sufficiently accurate for poetry.[4]

En dat is, denk ik, wat een gedicht zou moeten zijn: 1 1/16e maal de oude werkelijkheid. Afgerond. Want alles past niet in een regel.



[4] Er bestaat nog een andere versie van het citaat, maar die klinkt beduidend minder en die vergeet ik voor het gemak maar even:  Every minute dies a man, Every minute one is born;"  I need hardly point out to you that this calculation would tend to keep the sum total of the world's population in a state of perpetual equipoise, whereas it is a well-known fact that the said sum total is constantly on the increase.  I would therefore take the liberty of suggesting that in the next edition of your excellent poem the erroneous calculation to which I refer should be corrected as follows:  "Every moment dies a man, And one and a sixteenth is born."  I may add that the exact figures are 1.067, but something must, of course, be conceded to the laws of metre.  ~Charles Babbage, letter to Alfred, Lord Tennyson, about a couplet in his "The Vision of Sin"  http://www.quotegarden.com/math.html