Posts tonen met het label Everything but the Girl. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Everything but the Girl. Alle posts tonen

15 jan 2013

Sad Songs: een lijstje



Als ik mensen vraag een lijstje met droevige muziekjes onder mijn Facebook-oproep te zetten, kan ik natuurlijk niet zelf achterblijven.  Ik zal er in dit blog per nummer iets bij schrijven, al zal dat niet altijd met het waarom van de keuze te maken hebben.  Opvallend is dat acht van de tien liedjes door vrouwen gezongen worden.  Nou ja, zo vreemd is dat nou ook weer niet, althans voor mij niet: ik kan het meestal beter vinden met vrouwen dan met mannen (en dan heb ik het niet over mijn seksuele voorkeur).
Ik heb mijn keuze gemaakt uit de popmuziek. Klassiek en jazz doen even niet mee.
Björk staat twee keer op de lijst en de van nummers die ik in mijn vorige blog noemde, heb ik er maar een opgenomen (Gloomy Sunday). Maar Björk is dan ook een fenomeen.
Dat andere fenomeen uit mijn muziekwereld, Dayna Kurtz, staat er helemaal niet op. Dat lijkt vreemd, maar misschien begrijp ik het toch wel. Deels heeft het ermee te maken dat de opgenomen muziek uit een soort oudheid komt, uit een verleden dat nu nog maar deels een rol speelt. En Dayna Kurtz is voor mij nog steeds erg actueel. Vooral nu ik net (vijf minuten geleden) tickets heb besteld. Verder is ze ‘mijn eigen ontdekking’ als je dat zo mag zeggen. Maar het belangrijkste is toch dat ik van haar muziek stil wordt. Doodstil.
De volgorde is trouwens willekeurig.

Edie Brickel is , heb ik ergens gelezen, getrouwd met paul Simon, maar toen ze haar eerste twee lp’s opnam, was ze dat nog niet.  Ik leerde haar kennen via ‘Circle’ dat ik eerst ook genomineerd had. Ik heb voor What would You Do gekozen omdat de vraag van de titel en de keuze die eraan vastzit in het refrein zo veel mooie verhalen kan opleveren.





Dit nummer staat er vooral bij omdat het te maken heeft met verlies, nou ja, afwezigheid, gemis in ieder geval. Mijn broer ging een jaar lang koloniaaltje-pesten in Suriname. Dat was heel nobel van hem, maar ik was hem wel kwijt al die tijd. Bij zijn terugkomst heb ik hem deze lp cadeau gedaan, omdat ze voor mij een houvast was tijdens zijn afwezigheid. Voordeel van die tijd was dan weer dat ik heb leren schrijven: ellenlange brieven.



My heart is so broken. De tekst zegt genoeg. Mooie gitaarpartijen en de onvolprezen stem van Björk. Heerlijke uithalen. 







Het mooiste stel ooit in de popmuziek. Fascination gaat over een preoccupatie met het verleden, met verleden liefdes. 

Stones-fans zullen het niet met me eens zijn, maar vaak zijn de covers van hun nummers beter dan de uitvoeringen van de heren zelf. Dat geldt zeker ook voor deze van Melanie. Maar zie ook verderop in deze lijst.

Een prachtig triest verhaal over een onmogelijk leven. En jawel, er bestaan foto’s van deze Edward. Op internet althans. 

Nina Hagen is vooral gek natuurlijk, maar haar eerste lp is een van de beste albums ooit. Der Spinner is daarop een vreselijk verhaal van een trieste tocht naar een zo mogelijk nog triester einde.  In dit geval had de ‘doelgroep’ beter dood kunnen zijn. Ich wusste nichts von deinen Ufern!!!

Zie mijn blog over dit nummer.

Van Marianne Faithfull had er ook meer mogen op staan. Bijvoorbeeld haar uitvoering van seven deadly sins (die sieben Todsünden van Brecht en Weill): Es ist richtig so, Anna, aber sooooo schwer. Nou ja, zij zingt het in het Engels.  Haar hele cd Twentieth Century Blues mag ook.

Dit is zo’n lied waarin het hele verhaal wordt samengevat. Van de (bijna) gelijknamige film in dit geval.  Van Minelli zelf vind ik (in de film) vooral de ogen leuk. I'm going like Elsie.

13 jan 2013

sad songs



Als je muziek zoekt voor een bepaalde gelegenheid, loop je het risico afgeleid te worden. Ik was op zoek naar muziek uit het jaar 1933. ‘Gloomy Sunday’ , althans de originele Hongaarse versie daarvan, kwam in dat jaar uit. Ik heb in 2011 een blog geschreven over deze Hungarian Suicide Song, waarin ik een beetje over de geschiedenis van het lied vertelde. Ik las mijn bronnen nog eens een beetje na en zag plotseling dat er een site bestond die een top 25 van droevige liedjes had gemaakt. Gloomy Sunday staat in die lijst op nummer 2. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar nummer 1.
Het is een nummer en een band waarvan ik nog nooit gehoord had. En ik zou willen dat dat zo gebleven was. Helaas, ik zal verder moeten leven met de wetenschap dat deze muziek en deze tekst bestaan. Blij dat ik sterk ben, anders zou ik misschien nog dezelfde keus maken als de in dit gedrocht bezongen persoon. 
Dan maar verder kijken in de lijst, want ik hou eigenlijk best wel van (kwaliteits)traangetrek. Er staan vrij weinig echt bekende songs op. Mij bekende songs moet ik zeggen, want ik volg het allemaal niet meer zo erg.  Maar Eleanor Rigby (3) ken ik natuurlijk wel, en Hurt van Johnny Cash (4). Verder staan er nog The River (Bruce Springsteen, 25), Nothing Compares 2 U (Sinead O'Connor, 24), Space Oddity (David Bowie, 21), I’ve gotta get a Message to You (Bee Gees, 18) en Hallelujah (versie Jef Buckley, 7) op. Dat Back to Black van Amy Winehouse er ook bij staat (op 17), zal niemand verbazen die het nummer en de geschiedenis van de zangeres kent. Men zal zich hooguit afvragen waarom het nummer op een zo lage plaats staat, want in dit nummer komen kwaliteit van muziek, stem en tekst en de autobiografie erg dicht bij elkaar.
Back to Black blijft dan ook zeker op mijn persoonlijke droevigeliedjeslijstje staan.

Want dat ga ik dus proberen: mijn eigen lijstje maken. Maar om zoiets in elkaar te steken, moeten eerst eenduidige criteria worden vastgesteld.
Een criterium dat voor mij niet werkt, is de vraag of het lied depressieopwekkend is. Want dat zijn er te veel.
Zo woonde ik ooit (nu volgt een anekdote) naast een opvanghuis voor tienermoeders. Dat leek in eerste instantie een pre: jonge vrouwen die hadden bewezen toegankelijk te zijn!!! Maar het bleek een hel. Een van de bewoonsters namelijk was helemaal gek op het zomerhitje Comment ça va? van een Nederlands groepje waarvan ik de naam niet meer wil weten. Ze draaide dat nummer die zomer minstens tien keer per dag met open raam en overdreven volume.

De droevigheid van het vertelde verhaal is natuurlijk ook geen enkele garantie voor toegang tot een top tien in droevigheid. Ik bedoel maar: André Hazes werkt vooral op mijn lachspieren. Soms wordt die bagger ‘camp’ genoemd om het nog enigszins acceptabel te maken dat er naar geluisterd wordt.

Ook dat een lied feitelijk tranen opwekt, is geen argument. Ik huil met een zekere regelmaat als ik mooi-weemoedige of gewoon mooie muziek hoor. Daarbij denk ik dan bijvoorbeeld aan het ontstellend mooie My Head is my Only House van Captain Beefheart (en de net zo mooie versie daarvan van Everything but the Girl).

Een lied dat hoog op mijn persoonlijke lijstje zou kunnen komen te staan is 107 Steps van Björk. Het komt van de cd Selmasongs, de soundtrack van de  film Dancer in the Dark van Lars von Trier. Het lied beschrijft de wandeling van de hoofdpersoon (gespeeld door Björk) van de dodencel naar de galg. Dat is natuurlijk ook nogal van dik hout zaagt men planken, maar toen ik het lied voor het eerst hoorde, sloot het naar mijn gevoel naadloos aan op gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven. De film en dus het ‘ware’ verhaal leerde ik pas later kennen. Daarbij moet ik dan wel ook nog vertellen dat de echte tranen meestal pas kwamen bij het volgende nummer, het slotnummer. Ook nu nog, jaren na al die gebeurtenissen, houd ik het niet droog bij New World.

Is zoiets een goed criterium? Waarschijnlijk niet, maar misschien is het wel het enige criterium waarmee te werken valt. En als dat zo is, kan alles in de top 10 van de droevigste muziek aller tijden komen te staan.
En dat is dan weer triest.