Posts tonen met het label Dayna Kurtz. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dayna Kurtz. Alle posts tonen

31 jul 2013

Mamie Minch - Bessie Smith - Mamie Smith



Als ik aan het schrijven ben, luister ik graag naar muziek. De muziek moet dan niet afleiden natuurlijk, maar moet me deels afsluiten, deels een achtergrond geven die de toon zet. Niet de toon van het verhaal of het blog dat ik aan het schrijven ben, maar de toon van mijn dagen. Zo heb ik dit voorjaar een stuk of tien of vijftien stukken geschreven met Thick as a Brick van Jethro Tull op de achtergrond. Een ideaal muziekje voor die gelegenheden omdat ik het al kende, maar toch ook al jaren lang niet meer gehoord had. 

Mamie Minch en Dayna Kurtz
Vanavond begon ik aan een kort verhaal. Als eerste achtergrondmuziekje koos ik Dayna Kurtz en Mamie Minch die samen een prachtversie van Mother Earth uitvoeren op het album For the Love of Hazel. Dat was geen goede keuze. Want het is maar een kort nummer en zonder er echt over na te denken, besloot ik nu eindelijk eens te gaan zoeken naar wat meer muziek van Mamie Minch, want haar samenwerking met Dayna Kurtz beviel me goed.




Het eerste nummer dat ik van haar vond was Sing Sing Prison Blues, een nummer dat in de dertiger jaren werd uitgevoerd door Bessie Smith. Die versie wilde ik natuurlijk ook horen. Bessie Smith is tenslotte een van de grote namen van de blues. 




Hoe ik van Bessie Smith toen Mamie Smith tegenkwam, kan ik niet meer helemaal reconstrueren. Ik vergeet steeds de stappen te noteren die ik op mijn speurtochten zet. En om nou de hele geschiedenis te gaan uitpluizen, nee, daar had ik geen zin in.
Maar waarschijnlijk heeft Google mijn zoekopdrachten goed gelezen. Achtereenvolgens Mamie Minch en Bessie Smith, beide met een blues over een gevangenis. Dan is die vent zeker ook geïnteresseerd in Mamie Smith met Jailhouse Blues. Da’s logisch. En het klopt.

Mamie Smith (1883-1946). Ik (her)kende de naam niet. Maar dat is volgens de pagina die ik over haar gelezen heb ook weer niet zo raar: weinig van haar werk is in de laatste jaren heruitgegeven. Maar dat is dan een pagina uit een encyclopedie uit 2002. Inmiddels staan veel van haar opnamen op Youtube.
In alle werken over de geschiedenis van de blues zal ze wel genoemd worden. Ze was namelijk de eerste ‘African-American female performer to make a phonograph record.’ Dat kostte trouwens nog moeite genoeg. Columbia weigerde haar gewoon. Bij de voorloper van RCA (Victor) mocht ze wel een opname maken van het lied That Thing called Love, dat wil zeggen: ze mocht voor een proefpersing invallen voor de blanke Sophie Tucker, maar ze weigerden die opname uit te geven.
De persing kwam toch naar buiten en werd gekocht. En dus werd hetzelfde nummer nog een keer opgenomen. Nu op het OKeh-label (1920). Op de achterkant stond You can’t keep a good man down. De verkoop ging goed en dus mocht ze nog in hetzelfde jaar Crazy Blues opnemen. Daar werden honderdduizenden exemplaren van verkocht. Er ontstond een nieuwe markt: Race Records. Opmerkelijk –zegt de site - was dat dit vrij jazzy nummer de markt opende voor de blues. Niet voor niets heette haar begeleidingsgroep de Jazz Hounds.



De clip uit 1929 van Jailhouse Blues komt uit een korte filmmusical met die titel. In de dertiger jaren speelt ze in nog meer (muziek)films. En ze gaat zelfs toeren in Europa. Daarbij doet ze onder andere Duitsland aan. In 1936! Dat zal vast niet op uitnodiging van de NSDAP zijn geweest. Maar ze maakte wel zo veel indruk op haar publiek dat een aantal Duitse fans 28 jaar na haar dood in 1946, een grafsteen liet maken en verschepen naar de Verenigde Staten (1964).
En dat vind ik nou mooi.


Mamie Smith – Bessie Smith – Mamie Minch. Met mijn verhaal ben ik niet erg opgeschoten, maar ik vond en vind het een mooie reis.





15 jan 2013

Sad Songs: een lijstje



Als ik mensen vraag een lijstje met droevige muziekjes onder mijn Facebook-oproep te zetten, kan ik natuurlijk niet zelf achterblijven.  Ik zal er in dit blog per nummer iets bij schrijven, al zal dat niet altijd met het waarom van de keuze te maken hebben.  Opvallend is dat acht van de tien liedjes door vrouwen gezongen worden.  Nou ja, zo vreemd is dat nou ook weer niet, althans voor mij niet: ik kan het meestal beter vinden met vrouwen dan met mannen (en dan heb ik het niet over mijn seksuele voorkeur).
Ik heb mijn keuze gemaakt uit de popmuziek. Klassiek en jazz doen even niet mee.
Björk staat twee keer op de lijst en de van nummers die ik in mijn vorige blog noemde, heb ik er maar een opgenomen (Gloomy Sunday). Maar Björk is dan ook een fenomeen.
Dat andere fenomeen uit mijn muziekwereld, Dayna Kurtz, staat er helemaal niet op. Dat lijkt vreemd, maar misschien begrijp ik het toch wel. Deels heeft het ermee te maken dat de opgenomen muziek uit een soort oudheid komt, uit een verleden dat nu nog maar deels een rol speelt. En Dayna Kurtz is voor mij nog steeds erg actueel. Vooral nu ik net (vijf minuten geleden) tickets heb besteld. Verder is ze ‘mijn eigen ontdekking’ als je dat zo mag zeggen. Maar het belangrijkste is toch dat ik van haar muziek stil wordt. Doodstil.
De volgorde is trouwens willekeurig.

Edie Brickel is , heb ik ergens gelezen, getrouwd met paul Simon, maar toen ze haar eerste twee lp’s opnam, was ze dat nog niet.  Ik leerde haar kennen via ‘Circle’ dat ik eerst ook genomineerd had. Ik heb voor What would You Do gekozen omdat de vraag van de titel en de keuze die eraan vastzit in het refrein zo veel mooie verhalen kan opleveren.





Dit nummer staat er vooral bij omdat het te maken heeft met verlies, nou ja, afwezigheid, gemis in ieder geval. Mijn broer ging een jaar lang koloniaaltje-pesten in Suriname. Dat was heel nobel van hem, maar ik was hem wel kwijt al die tijd. Bij zijn terugkomst heb ik hem deze lp cadeau gedaan, omdat ze voor mij een houvast was tijdens zijn afwezigheid. Voordeel van die tijd was dan weer dat ik heb leren schrijven: ellenlange brieven.



My heart is so broken. De tekst zegt genoeg. Mooie gitaarpartijen en de onvolprezen stem van Björk. Heerlijke uithalen. 







Het mooiste stel ooit in de popmuziek. Fascination gaat over een preoccupatie met het verleden, met verleden liefdes. 

Stones-fans zullen het niet met me eens zijn, maar vaak zijn de covers van hun nummers beter dan de uitvoeringen van de heren zelf. Dat geldt zeker ook voor deze van Melanie. Maar zie ook verderop in deze lijst.

Een prachtig triest verhaal over een onmogelijk leven. En jawel, er bestaan foto’s van deze Edward. Op internet althans. 

Nina Hagen is vooral gek natuurlijk, maar haar eerste lp is een van de beste albums ooit. Der Spinner is daarop een vreselijk verhaal van een trieste tocht naar een zo mogelijk nog triester einde.  In dit geval had de ‘doelgroep’ beter dood kunnen zijn. Ich wusste nichts von deinen Ufern!!!

Zie mijn blog over dit nummer.

Van Marianne Faithfull had er ook meer mogen op staan. Bijvoorbeeld haar uitvoering van seven deadly sins (die sieben Todsünden van Brecht en Weill): Es ist richtig so, Anna, aber sooooo schwer. Nou ja, zij zingt het in het Engels.  Haar hele cd Twentieth Century Blues mag ook.

Dit is zo’n lied waarin het hele verhaal wordt samengevat. Van de (bijna) gelijknamige film in dit geval.  Van Minelli zelf vind ik (in de film) vooral de ogen leuk. I'm going like Elsie.

12 jul 2012

Dayna en Dopey



Secret Canon, ook op vinyl
Zoals veel meer mensen zouden moeten weten, is er een nieuw album uit van Dayna Kurtz: Secret Canon vol. I. Robert van Gijssel besteedt er op 4 juli van dit jaar wat aandacht aan op Vk.nl. Officieel is Secret Canon net verschenen maar omdat ik Dayna Kurtz al sinds haar eerste cd (Postcards From Downtown, 2002)[i] volg, was ik wat eerder op de hoogte en in het bezit van deze verzameling onbekende klassiekers. Op haar blog vertelt Dayna Kurtz iets over het hoe en waarom van haar keuzes.
Ik wil in dit en in eventuele volgende blogs zoeken rondom die nummers. Overigens treedt Dayna Kurtz a.s. zondag (15 juli) op in Paradiso.


Deel 1 Sweet Lotus Blossom


Dayna Kurtz  Sweet Lotus Blossom

Soothe me with your caress
Sweet lotus blossom, lotus blossom

Help me in my distress
Sweet lotus blossom, please do

You alone can bring my lover back to me
Even though I know it's just a fantasy

And then knock me clear out
Sweet lotus blossom, please do


Onschuldig als ik ben dacht ik bij deze tekst in eerste instantie aan iets mystieks, iets religieus misschien, iets Boeddhistisch. En zo erg was mijn ongelijk niet, het gaat namelijk over verdovende middelen. Want welke mogelijkheden heb je als je liefde ervandoor gaat? Je grijpt naar de joint, naar de fles of naar god. Het helpt allemaal niet, maar je moet iets.
Dayna verwijst in haar blog naar een eerdere versie, waarvan de titel nog eenvoudig Sweet Marihuana was (1934). Maar de versie die haar noopte het nummer in haar canon op te nemen was die van Julia Lee and her Boyfriends 
.

Laat ik eens gaan zoeken naar muziek over dope, dacht ik toen al snel, maar dan niet iets uit de zestiger of zeventiger jaren, maar eerder. En ik dacht daarbij aan een hilarische scène uit de That 70’s show:’ Reefer Madness’, die regelrecht gejat is van deze clip uit de film met dezelfde titel (1937, In 2007 nog uitgezonden door de VPRO en ook te vinden op Youtube).
Intussen hebben ze van die tot cultfilm uitgegroeide absurditeit ook nog een musical (2001) gemaakt. En een Movie-Musical (2005).


Op de YouTube pagina van Sweet Marihuana staat in het lijstje verwante video’s ook een filmpje met de titel: Betty Boop - Dope Head Blues.
Als je mijn blog Helen Kane vs. Betty Boop et al gelezen hebt, weet je dat ik een zwak heb voor Betty Boop. Ik klikte het dan ook meteen aan. Maar dit is geen compleet Betty-filmpje en haar stem was wel erg veranderd.  
Bob Dylan en Victoria Spivey
Iemand met de nick aw2basc heeft een leuk filmpje bij elkaar gekopieerd en geplakt en er prachtige muziek onder gezet. Je ziet twee versies van Betty, de echte en de -beduidend minder sexy-  gekuiste.
De zangeres is Victoria Spivey. Een leuk mens volgens mij. Halverwege haar carrière besloot ze dat het goed was geweest (of net niet goed) en speelde ze alleen nog maar orgel voor een kerkkoor. Maar ook deze beslissing was geen eeuwige, ze keerde terug in de showbizz, begon een platenmaatschappij, maakte nog een aantal albums en liet daar veelbelovende jonge artiesten als Bob Dylan[ii] aan meewerken.


Victoria Spivey  Dope Head Blues, 1927

Just give me one more sniffle
Another sniffle of that dope (2x)
I'll catch a cow like a cowboy
And throw a bull without a rope

Doggone, I've got more money
Than Henry Ford or John D. ever had (2x)
I bit a dog last Monday
And forty doggone dogs went mad

Feel like a fightin' rooster
Feel better than I ever felt (2x)
Got double pneumonia
And still I think I got the best health

Say, Sam
Go get my airplane and drive it up to my door
Oh, Sam, go get my airplane
And driii-ve it to my door
I think I'll fly to London
These monkey men makes mama sore

The president sent for me
The Prince of Wales is on my trail (2x)
They worry me so much
I'll take another sniff and put them both in jail



En dan nog dit

Pas in 1937 kwam er in de V.S. een federale wet die strengere restricties aan de handel in marihuana verbond. Vier jaar eerder was er een eind gekomen aan de beroemde drooglegging. Jarenlang was alcohol een grotere volksvijand geweest dan marihuana.
Als Cleo Brown The Stuff is Here zingt, bedoelt ze dan ook alcohol. Misschien is het (gezien het jaartal)wel geschreven om te vieren dat er weer gedronken kon worden, al moesten de ramen en de deuren natuurlijk wel nog gesloten blijven. Die tijd, weet ik uit ervaring, is al lang voorbij.

 
Cleo Brown The Stuff is Here, 1935

Lock the windows and close the door,
Start the party up once more!
Hey, hey, let's get gay,
'Cause the stuff is here!

Everybody grab a glass,
'Cause the good stuff's about to pass,
Hey, hey, let's get gay,
'Cause the stuff is here!

Piano man falls upon his stool,
Plays that piano like he's nobody's fool!

Everybody grab that glass,
'Cause the good stuff's about to pass,
Hey, hey, let's get gay,
'Cause the stuff is here!

Lock the windows and close the door,
Start the party up once more!
Hey, hey, let's get gay,
'Cause the stuff is here!

Everybody grab a glass,
The good stuff's about to pass,
Hey, hey, let's get gay,
The stuff is here!

Piano man falls upon his stool,
Plays that piano like he's nobody's fool!

Everybody grab that glass,
'Cause the good stuff's about to pass,
Hey, hey, let's get gay,
'Cause the stuff is here!





[i] In 1997 is Otherwise Luscious Life – Live uitgebracht, maar volgens mij is dat magnifieke nummer alleen nog op cassette verkrijgbaar.
[ii] “I think one of the best records that I’ve ever been a part of was the record I made with Big Joe Williams and Victoria Spivey.   Now that’s a record that I hear from time to time and I don’t mind listening to it.  It amazes me that I was there and had done that.”   Bob Dylan