Posts tonen met het label The hungarian suicide song. Alle posts tonen
Posts tonen met het label The hungarian suicide song. Alle posts tonen

13 jan 2013

sad songs



Als je muziek zoekt voor een bepaalde gelegenheid, loop je het risico afgeleid te worden. Ik was op zoek naar muziek uit het jaar 1933. ‘Gloomy Sunday’ , althans de originele Hongaarse versie daarvan, kwam in dat jaar uit. Ik heb in 2011 een blog geschreven over deze Hungarian Suicide Song, waarin ik een beetje over de geschiedenis van het lied vertelde. Ik las mijn bronnen nog eens een beetje na en zag plotseling dat er een site bestond die een top 25 van droevige liedjes had gemaakt. Gloomy Sunday staat in die lijst op nummer 2. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar nummer 1.
Het is een nummer en een band waarvan ik nog nooit gehoord had. En ik zou willen dat dat zo gebleven was. Helaas, ik zal verder moeten leven met de wetenschap dat deze muziek en deze tekst bestaan. Blij dat ik sterk ben, anders zou ik misschien nog dezelfde keus maken als de in dit gedrocht bezongen persoon. 
Dan maar verder kijken in de lijst, want ik hou eigenlijk best wel van (kwaliteits)traangetrek. Er staan vrij weinig echt bekende songs op. Mij bekende songs moet ik zeggen, want ik volg het allemaal niet meer zo erg.  Maar Eleanor Rigby (3) ken ik natuurlijk wel, en Hurt van Johnny Cash (4). Verder staan er nog The River (Bruce Springsteen, 25), Nothing Compares 2 U (Sinead O'Connor, 24), Space Oddity (David Bowie, 21), I’ve gotta get a Message to You (Bee Gees, 18) en Hallelujah (versie Jef Buckley, 7) op. Dat Back to Black van Amy Winehouse er ook bij staat (op 17), zal niemand verbazen die het nummer en de geschiedenis van de zangeres kent. Men zal zich hooguit afvragen waarom het nummer op een zo lage plaats staat, want in dit nummer komen kwaliteit van muziek, stem en tekst en de autobiografie erg dicht bij elkaar.
Back to Black blijft dan ook zeker op mijn persoonlijke droevigeliedjeslijstje staan.

Want dat ga ik dus proberen: mijn eigen lijstje maken. Maar om zoiets in elkaar te steken, moeten eerst eenduidige criteria worden vastgesteld.
Een criterium dat voor mij niet werkt, is de vraag of het lied depressieopwekkend is. Want dat zijn er te veel.
Zo woonde ik ooit (nu volgt een anekdote) naast een opvanghuis voor tienermoeders. Dat leek in eerste instantie een pre: jonge vrouwen die hadden bewezen toegankelijk te zijn!!! Maar het bleek een hel. Een van de bewoonsters namelijk was helemaal gek op het zomerhitje Comment ça va? van een Nederlands groepje waarvan ik de naam niet meer wil weten. Ze draaide dat nummer die zomer minstens tien keer per dag met open raam en overdreven volume.

De droevigheid van het vertelde verhaal is natuurlijk ook geen enkele garantie voor toegang tot een top tien in droevigheid. Ik bedoel maar: André Hazes werkt vooral op mijn lachspieren. Soms wordt die bagger ‘camp’ genoemd om het nog enigszins acceptabel te maken dat er naar geluisterd wordt.

Ook dat een lied feitelijk tranen opwekt, is geen argument. Ik huil met een zekere regelmaat als ik mooi-weemoedige of gewoon mooie muziek hoor. Daarbij denk ik dan bijvoorbeeld aan het ontstellend mooie My Head is my Only House van Captain Beefheart (en de net zo mooie versie daarvan van Everything but the Girl).

Een lied dat hoog op mijn persoonlijke lijstje zou kunnen komen te staan is 107 Steps van Björk. Het komt van de cd Selmasongs, de soundtrack van de  film Dancer in the Dark van Lars von Trier. Het lied beschrijft de wandeling van de hoofdpersoon (gespeeld door Björk) van de dodencel naar de galg. Dat is natuurlijk ook nogal van dik hout zaagt men planken, maar toen ik het lied voor het eerst hoorde, sloot het naar mijn gevoel naadloos aan op gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven. De film en dus het ‘ware’ verhaal leerde ik pas later kennen. Daarbij moet ik dan wel ook nog vertellen dat de echte tranen meestal pas kwamen bij het volgende nummer, het slotnummer. Ook nu nog, jaren na al die gebeurtenissen, houd ik het niet droog bij New World.

Is zoiets een goed criterium? Waarschijnlijk niet, maar misschien is het wel het enige criterium waarmee te werken valt. En als dat zo is, kan alles in de top 10 van de droevigste muziek aller tijden komen te staan.
En dat is dan weer triest.

18 jul 2011

Gloomy Sunday



Ik kijk tegenwoordig via Youtube regelmatig naar het onvolprezen BBC-programma QI. Gepresenteerd door de nog onvolprezener Stephen Fry.  De afkorting staat voor Quite Interesting, en dat zijn de onderwerpjes waar Fry vragen over stelt en waarop vier wisselende Engelse komieken soms onvoorstelbaar onzinnige antwoorden geven. Er schijnt een Nederlandse versie van te (hebben?) bestaan, maar die ga ik niet opzoeken, want Nederlandse humor…  Nou nee.
Nou hadden ze het laatst over het liedje Gloomy Sunday.  Dat liedje kende ik in een prachtige uitvoering van Björk. Nou schijnt dat liedje (ook op Youtube)  bekend te staan als The Hungarian Suicide Song. De titel doet natuurlijk al vermoeden dat het niet echt een vrolijk geheel is. De tekst maakt het allemaal nog erger. 

Gloomy Sunday
Sunday is gloomy, my hours are slumberless
Dearest, the shadows I live with are numberless
Little white flowers will never awaken you
Not where the dark coach of sorrow has taken you
Angels have no thought of ever returning you
Would they be angry if I thought of joining you?

Gloomy Sunday

Gloomy Sunday, with shadows I spend it all
My heart and I have decided to end it all
Soon there'll be prayers and candles are lit, I know
Let them not weep let them know that I'm glad to go
Death is a dream for in death I'm caressing you
With the last breath of my soul I'll be blessing you

Gloomy Sunday

Dreaming, I was only dreaming
I awake and I find you asleep in the deep of my heart, here
Darling, I hope that my dream hasn’t haunted you
My heart is telling you how much I wanted you

Gloomy Sunday

Het lied is gecomponeerd in 1933 door Rezső Seress met als titel Vége a világnak (End of the world), met als tekst van László Jávor  Szomorú vasárnap (Sad Sunday).Ook daarin gaat het over een verloren liefde die men hoopt weer te zien in het volgende leven. En dat er dus maar haast achter gezet moet worden met dat volgende leven. Billie Holiday zong het lied ook (1941) en ook die versie kan ik aanraden. Het schijnt dat het laatste couplet een toevoeging is door een Amerikaanse(?) tekstschrijver om het geheel nog enigszins draaglijk te maken: het was allemaal maar een droom.
Er wordt verteld dat allerlei mensen ondanks de mildere tekst toch zelfmoord hebben gepleegd onder invloed van Holidays versie. (Volgens Wikipedia zijn daar trouwens helemaal geen aanwijzingen voor te vinden.) De BBC deed het liedje voor de zekerheid toch maar in de ban tot even voor het einde van de afgelopen eeuw.
Intussen staat het nummer ook op het repertoire van allerlei goth- en emo-achtigen: zum Kotzen. Met donkere blikken,  veel te lieve stemmetjes en overdreven gladde begeleiding zingen ze dat ze zichzelf van kant gaan maken, want, tja, hij/zij mist hem/haar zo. Doen! Denk ik dan.
Kortom: een prima aanzet tot een Gloomy Sunday. Jammer dat het maandag is.
Hieronder de links naar een aantal versies:

Marianne Faithfull Zeker niet slecht, maar het mist toch iets. (Er zit trouwens een achterlijk filmpje bij met Mariska Veres)
Associates – die wil volgens mij iets Jim Morrisonachtigs doen
Marianna with her New Modern Criminals , maar ik zou het niet doen.
Singing Sadie with Al Duvall Blijkt het toch een vrolijk liedje te zijn.
Heather Nova  (geloof ik) Volkomen overbodig
Kronos Quartet  om weer wat verzoend te raken met de wereld.