Posts tonen met het label Animals. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Animals. Alle posts tonen

24 mei 2014

Hey Gyp

Omdat ik sinds enkele dagen officieel zelf bij de oude leem hoor, vind ik dat ik vanaf nu ongegeneerd in andere oudheden mag duiken. En omdat mijn blog over 'See See Rider' me goed beviel, besloot ik op zoek te gaan naar wat achtergronden bij het nummer 'Hey Gyp' dat volgens Wikipedia op het album Animalisms van The Animals (Juni 1966) te vinden is. Maar bij nader onderzoek (op de Wikipagina over dat album) blijkt dat niet te kloppen. Ik heb het nummer op Starportrait de dubbele verzamel-lp in legergroene doos uit 1979. Maar ook op de (later verkregen) The Best of Eric Burdon & The Animals, vol. II (1967)
In ieder geval: nadat The Animals van bezetting veranderden en Eric Burdon & The Animals gingen heten, werd het nummer ook nog eens als single uitgebracht. 
Ik wist dat er van het nummer minimaal nog één andere versie bestond, namelijk die van Donovan. Die kende ik, heb ik in dezelfde tijd leren kennen. Deze versie, die je volgens Wikipedia moet aanduiden met 'Hey Gyp (Dig the Slow Version)' kwam uit in October 1965. 
Nieuw was voor mij de versie van de Soul Survivors uit 1967, een nogal rommelige versie die het dan ook niet veel verder bracht dan het b-kantje van een van de hitjes van dit nogal obscure bandje.

Donovan was dus de eerste. Hij staat ook genoteerd als schrijver van het nummer. Maar dat klopt toch niet helemaal. Wikipedia noemt het een 'altered version of the song "Can I Do It For You" by Memphis Minnie & Kansas Joe McCoy.' (1930). En dat klopt. 
Maar de namen van die uitvoerenden kende ik niet. Dus dat werd zoeken.

Memphis Minnie
Grafsteen Memphis Minnie
Memphis Minnie was op zijn zachtst gezegd een opmerkelijk mens. Geboren in 1897 als Lizzie Douglas staat ze op haar grafsteen (New Hope Baptist Church Cemetery in Walls, DeSoto County, Mississippi) vermeld als ' Lizzie "Kid" Douglas Lawlers aka Memphis Minnie'. Op Amerikaanse Wikipedia-pagina's en ook op andere sites over (vooral) kunstenaars staat vaak de begraafplaats vernoemd. Vaak met foto van de grafsteen. (In het geval van Memphis Minnie riep die foto bij mij in eerste instantie de naam op van het voetbalstadion van Veendam: De Lange Leegte. Maar dit terzijde.) De grafsteen is betaald door Bonnie Raitt.

Memphis Minnie
Memphis Minnie vond haar echte voornaam (Lizzie) nooit prettig. Ze werd door haar ouders met 'Kid' aangesproken en haar eerste optredens vonden dan ook plaats onder de naam Kid Douglas. De naam waaronder ze bekend werd, kreeg ze van een talent scout van Columbia Records, waarvoor ze een aantal opnames maakte. 
Haar carriere begon nadat ze op dertienjarige leeftijd van huis wegliep. Ze speelde sinds haar elfde gitaar en verdiende nu wat geld als straatmuzikant in Memphis (Tennessee). Van haar negentiende tot haar drieëntwintigste toerde ze door de zuidelijke staten met het circus van de Ringling Brothers. Daarna woonde en werkte ze weer op Beale Street in Memphis. Dat werken hield toen meer in dan alleen gitaarspelen en zingen. Om haar inkomsten wat op te krikken, werkte ze er ook als prostituee. Beale Street had zich in die tijd ontwikkeld tot het het centrum van de zogenaamde Memphis Blues. In de vele clubs die aan die straat lagen en die veelal eigendom waren van zwarte Amerikanen, speelden bekende namen als Louis Armstrong, B.B. King en Muddy Waters. En Memphis Minnie dus.

Ze werd ontdekt in 1929 toen ze samen met haar tweede man Kansas Joe McCoy op een straathoek wat kleingeld verdiende. Het nummer 'Bumble Bee' was een van de eerste opnames die van hun verscheen. In die tijd namen ze ook 'Can I do it for You' op, het lied waarop Donovan later zijn 'Hey Gyp' baseerde. Ze scheidde en verhuisde naar Chicago (of andersom) en ze had steeds meer succes, vooral haar "Me and my Chauffeur' werd een grote hit. Dit nummer nam ze op met Earnest Lawlars (a.k.a. Little Son Joe), haar derde man.Het nummer werd later onder andere uitgevoerd door Jefferson Airplane, op hun eerste album 'Takes off' (1966), met de voorgangster van Grace Slick: Signe Anderson)
Beale Street, Memphis, Tenessee, 1939
Memphis Minnie stond bekend als een, laten we zeggen, ferme meid die zich door niemand, en zeker niet door mannen, liet klein krijgen. Ze maakte gebruik van haar gitaar, haar vuisten, van messen en zelfs pistolen om haar gelijk te krijgen. Het schijnt dat ze pruimde (tabak kauwde, dus) en daarom tijdens haar optreden altijd een kopje bij de hand moest hebben om daar indien nodig een ferme kwak natte donkerbruine tabak in te spugen. Je zou bijna gaan terugverlangen naar die tijden als je zoiets leest.
Maar goed, de smaak veranderde en hoewel ze nog tot in de jaren vijftig doorging met optreden en het maken van opnames werd het allemaal toch minder. In haar hoogtijdagen was ze blijkbaar niet erg verstandig met haar geld omgegaan want al gauw was ze afhankelijk van een Social Security-uitkering. Het schijnt dat ze een aantal keren een interview aan tijdschriften gaf waarin ze haar armoedige omstandigheden beschreef en waarop dan door lezers werd gereageerd met giften aan haar adres. Ze stierf in 1973.
Lyrics 1 Ik heb geen goede versie van de lyrics kunnen vinden, maar dat is ook niet echt nodig. Het is een vrij eenvoudig verhaal. Een man doet een voorstel aan een vrouw: je krijgt van mij dit of dat als ik 'het' met jou mag doen. Haar antwoord blijft door het hele nummer heen een nogal omslachtige en vaak herhaalde omschrijving van 'nee'. De teksten van veel van die echt oude bluesnummers waren nogal aan de gewaagde, soms zelfs expliciete kant. Die van Memphis Minnie vielen (voorzover ik ze ken) nogal mee. Al waren de nummers voor ze opgenomen werden vaak nogal gekuist. Van een andere zangeres heb ik gelukkig nog een ongekuiste song kunnen vinden. Luister hier naar Lucille Bogan's 'Shave em Dry' uit 1935.
(En omdat het zo'n leuk nummer is, kunnen jullie onderaan deze pagina een recentere (en beter verstaanbare) versie van 'Shave em Dry' vinden.)





Donovan
Ik weet niet of Memphis Minnie ooit de bewerking heeft gehoord die Donovan van 'Can I do it For You' maakte, of misschien de cover van dat nummer door The Animals. Het zou ongetwijfeld een leuk citaat hebben opgeleverd. In ieder geval loopt het verhaal hier anders.  Donovan werd veelal gezien als het wat softere en bravere broertje van Bob Dylan. Zijn liedjes waren vooral lief. Je kunt hem (althans zijn muziek) goed samenvatten met de woorden Folksinger en Hippie. Hij is vooral nog bekend door nummers als 'Universal Soldier', 'Mellow Yellow', 'Hurdy Gurdy Man' en 'Atlantis'.
Gypsy Lovers, Gypsy Dave Mills

Het eerste dat opvalt aan het nummer is natuurlijk de nieuwe titel: 'Hey Gyp'. Ik heb die titel vroeger nooit begrepen. Door het onvolprezen internet ben ik er nu achter dat het lied zich richt tot Gyp Mills (ook: Gypsy Dave of David John Mills, 1946) een goede vriend en 'companion' van Donovan met wie hij een flink deel van de roerige jaren zestig doorbracht. Samen zijn ze nog (tegelijkertijd met The Beatles) bij de Maharishi Mahesh Yogi langsgeweest. Tegenwoordig is hij beeldhouwer en eigenaar van een soort beeldhouwschool in Thailand. In een paar interviews met hem die ik vond vertelt hij vooral veel niet over zijn avonturen met Donovan, omdat die in zijn eigen autobiografie uit de doeken zullen worden gedaan. Of die autobiografie er intussen is, weet ik niet. Het lied is in ieder geval geschreven in de tijd dat Donovan van zijn druggebruik af probeerde te komen. En met dat gebruik zal die Gyp ongetwijfeld iets te maken hebben gehad. 
Lyrics 2
In Donovans lyrics van 'Hey Gyp' is er ook sprake van een voorstel tot ruilhandel. Maar waar Memphis Minnie schoenen, kleren, een stuk land, een huis en zelfs een diamanten ring afwijst, gaat het bij Donovan om auto's en andere hulpmiddelen een 'tochtje' te maken. In ruil daarvoor wordt om 'some of your love' gevraagd en niet -in ieder geval niet zo duidelijk als bij Minnie- om seksuele diensten. Hij noemt een Chevrolet, een Ford Mustang en een Cadillac. Zijn laatste poging is het aanbieden van een suikerklontje. Maar nee, ze wil helemaal geen trip maken met hem, niet met de auto en niet anderszins. Ook hier loopt het allemaal op niets uit.
tekst


The Animals
Ik heb al vaker een nummer dat ik via Eric Burdon leerde kennen, gebruikt als
Bijschrift toevoegen
basis voor een blog als dit. 'See See Rider', 'Tobacco Road', 'Mother Earth', 'St. James' Infirmary', 'Uppers and Downers' en de kans dat ik dat nog wel eens doe, is vrij groot. Over Burdons versie vertel ik in die blogs over het algemeen vrij weinig. Ook hier laat ik het bij een korte notitie over de tekst (hieronder). Dat is misschien wat vreemd als het gaat over een muzikant die mijn muzikale smaak toch voor een groot deel mee heeft gevormd. Jarenlang stond het nummer 'Mother Earth' (Eric Burdon & War) bijvoorbeeld op nummer 1 van mijn begrafenislijstje. Tegenwoordig heb ik geen begrafenislijstje meer. Dat laat ik aan de nabestaanden over. 

'Hey Gyp' heeft nooit op dat lijstje gestaan. Tekst noch muziek lenen zich ervoor. Het is een vrij simpel, lekker in het gehoor liggend dingetje en Burdons versie is (natuurlijk) nog altijd de beste. Maar het heeft, denk ik, vrij weinig te maken met de leeftijd van mijn bronmuziek. Ik kan ook nauwelijks iets opschrijven over de muziek waar ik later en tegenwoordig de voorkeur aan gegeven heb of nog geef. Everything but the Girl, Björk, Dayna Kurtz, Nicholas Lens. Veel verder dan: 'o, wat mooi' kom ik meestal niet. Maar ik ben dan ook geen muziekcriticus, ik ben een consument. Ik schrijf een blog als dit niet om anderen aan te zetten naar de bijbehorende muziek te luisteren of hem zelfs goed te gaan vinden. Ik schrijf deze blogs omdat (de) geschiedenis (van dit nummer) me boeit, omdat via een blog als dit mijn geschiedenis vroeger begint. Ik word als het ware al aangekondigd (in het geval van 'Hey Gyp') in muziek uit de jaren dertig. Dat maakt (achteraf) mijn leven langer. 
Lyrics 3 The Animals zijn beduidend optimistischer (of naïever) in hun lyrics. In ruil voor auto's, huizen en meer van dat fraais, wil het meisje ook hier niet 'some of your love' schenken aan de man. Maar als de man dan in een soort intermezzo in allerlei toonaarden zijn liefde verkondigt en haar, middels zijn drummer, zijn 'heartbeat' laat horen, smelt haar hart en wil ze zijn liefde toch maar wel. En zijn Cadillac.
tekst 


Toegift
'Shave em Dry', Asylum Street Spankers










10 mei 2014

See See Rider

Eigenlijk had ik gehoopt de afgelopen dagen te kunnen gebruiken voor het schrijven van een (laatste?) hoofdstukje over Karel Innemee & Nellie Waldfeucht. Maar dat kwam er maar niet van. Ook de uitwerking van allerlei werkgerelateerde plannen bleef liggen. Helemaal niet erg, het is tenslotte vakantie.
Maar ik wilde wel iets schrijven. Ik greep daarom naar een inmiddels beproefde methode: ik liet wat titels van (oude en favoriete) muziekjes door mijn hoofd gaan in de hoop daar inspiratie te vinden.

Zo kwam ik al vrij snel bij See See Rider (ook bekend als C.C. Rider en See See Rider Blues), een nummer dat ik leerde kennen in de versie van Eric Burdon & The Animals (1966). In Nederland is het volgens mij nooit een hit geweest. Het was het achterkantje van het nummer 'Help me, Girl', dat ook geen grote hit zal zijn geweest. Burdon en the Animals hebben eigenlijk maar een echte nr. 1-hit gehad in Nederland en dat was 'House of the Rising Sun'. Al zijn 'Don't let me be misunderstood' en 'We gotta get out of this Place' natuurlijk ook erg bekend geworden. 'Bring it on home to me' staat ook nog in de Top2000. En dat was dan weer het eerste singletje dat ik ooit kocht.

Maar goed 'See See Rider' stond in ieder geval op de LP The Best of Eric Burdon & the Animals Vol. II (1967). En die staat nog steeds in mijn lp-kast. En daarmee begon ik vandaag mijn zwerftocht over internet. Waarbij de nodige versies van het nummer de revue passeren, maar waarbij ook nog een Oscar-uitreiking langskomt.






De eerste opname van 'See See Rider' wordt gezongen door Ma Rainey, de legendarische blueszangeres uit de twintiger en dertiger jaren. Maar het nummer is al ouder. Misschien komt de titel wel van See See Rider een zogenaamde songster die die andere legende, Big Bill Broonzy de blues leerde spelen. Die See See Rider was:"a former slave, who played a one-string fiddle.... one of the first singers of what would later be called the blues…" (Broonzy). 
Songsters waren rondtrekkende muzikanten (meestal zwart en meestal in het zuiden van de VS) die zich vaak aansloten bij een zogenaamde 'Medicine Show': een of andere kwakzalver trok door het land om zijn smeersels en drankjes aan de man te brengen en zorgde voor wat entertainment om de mensen te lokken. De songsters speelden meestal bestaande, gecomponeerde ballades over boeven of helden of anderszins opvallende figuren. Een van de bekendste onderwerpen in dit genre was wel 'Stagger Lee'. Onder andere Ma Rainey nam een lied over deze figuur op die in het gevang belandde omdat hij bij een ruzie om zijn Stetson-hoed zijn vriend neerschoot.
De titel van de song wordt meestal anders uitgelegd. See See Rider klinkt een
Ma Rainey
beetje als Easy Rider en dat was een uitdrukking die in vroeger tijden gebruikt werd om iemand (man of vrouw) aan te duiden die nogal gemakkelijk was in zijn omgang met de (meestal) andere sekse. Een onbetrouwbaar sujet, dus. En laten we eerlijk zijn, daar worden vaak de mooiste liedjes over gemaakt. (Ook de slechtste trouwens.)

Ma Rainey (geboren als Gertrude Pridgett, 1886-1939, in 1904 getrouwd met Will Rainey) was een van de eerste professionele blues-zangeressen en zeker een van de eersten die ook nog opgenomen werd. (De allereerste was Mamie Smith in 1920.) Niet voor niets wordt Ma wel The Mother of the Blues genoemd. Er bestaat een soort legende over haar dat ze Bessie Smith gekidnapt zou hebben en haar de blues leerde.  In 1923 tekende ze een contract met Paramount en maakte in vijf jaar tijd meer dan honderd opnames, waarvan een aantal met Louis Armstrong (o.a. 'See See Rider'). In diezelfde tijd toerde ze ook door de USA en zag ze kans om gearresteerd te worden vanwege een 'orgie in haar huis met enkele van haar achtergrondzangeressen'. Kortom een welbesteed leven waaruit ze zich in 1935 terugtrok naar haar geboorteplaats. Daar stierf ze een paar jaar later.
Wee Bea Booze
See See Rider werd later door heel veel mensen opgenomen. Wikipedia noemt onder anderen Big Bill Broonzy, Mississippi John Hurt, Lead Belly en Lightnin' Hopkins en meer van die prachtige namen. Maar de definitieve versie werd toch opgenomen door zangeres en gitariste Wee Bea Booze (1920-1975), vinden veel blueskenners. Ze scoorde in 1942 een nummer een hit met haar versie, en had ook verder wel een korte maar aardige carriere. Vreemd alleen is dat er van haar op het internet maar twee foto's te vinden lijken te zijn. En die zijn duidelijk uit dezelfde sessie. 
Daar keek ik een beetje van op en ik bestudeerde daarom de enkele afwijkende foto die op de eerste resultatenpagina van Google-afbeeldingen te vinden was iets beter. Misschien was die andere mevrouw wel Wee Bea op latere leeftijd? Nee dus.
Het was een heel andere mevrouw. Het was Hattie McDaniel, de eerste zwarte Oscar winnaar. Daar wilde ik ook wel wat meer van weten. Ze won haar Oscar voor de beste vrouwelijke bijrol in Gone With The Wind(1939). Ze speelde de rol van Mammy, de (laten we zeggen) huishoudelijke hulp bij Scarlett O'Hara. Het moet in die tijd toch echt iets heel bijzonders zijn geweest dat ze die onderscheiding kreeg. Zeker als je kijkt naar verdere zwarte winnaars in de volgende jaren. (1963: Sidney Poitier in Lillies of the Field, beste mannelijke hoofdrol, 2001: Halle Berry in Monster's Ball, beste vrouwelijke hoofdrol, 1982 Louis Gosset jr. in An Officer and a Gentleman, beste mannelijke bijrol. Ook op de andere gebieden (regie, muziek etc.) zijn er weinig zwarte mensen te vinden die een Oscar gewonnen hebben.  Maar goed, deze Hattie McDaniel was behalve actrice ook nog singer/songwriter, radio- en tv-ster (ze was de eerste zwarte vrouw die überhaupt op de radio zong) en toneelspeelster. Ze speelde in meer dan driehonderd films, al werd ze in nog geen honderd daarvan in de credits genoemd. Maar ze zal in veel van die films ook wel de huishoudster gespeeld hebben. Wat kon je als zwarte vrouw in die tijd anders?  Ze heeft twee sterren op de Hollywood Walk of Fame. En, sinds 2006, een eigen postzegel! In een van de opmerkingen onder een Youtube-filmpje waarin ze figureert, staat een mooi citaat (zonder bron, dus ik heb het niet kunnen controleren): "I'd rather play a maid than be one." 

Terug naar 'See See Rider'. Peggy Lee heeft er een best mooie versie van gemaakt. Jazzyer. Maar het blijft een beetje vreemd een blonde blanke dame in nauwsluitende, lange glitterjurk, een hand (als bij toeval) op de piano, een lied te horen zingen dat zo bij de zwarte traditie hoort. Elvis Presley heeft het ook gezongen, maar dat wil ik niet horen eigenlijk, tenzij het de jonge Elvis was. De donkerharige, blanke man in glitterpak die hij later was, had van het lied af moeten blijven.  Van Burdon en de Animals kan ik dat wel hebben. Omdat ik het lied zo heb leren kennen natuurlijk. Maar ook omdat Burdon nu eenmaal de beste blanke blues-zanger ooit is. (Of was, ik weet niet goed wat hij nu doet.)

Burdon & Witherspoon, binnenkant hoes Guilty
Tussen de vele versies viel ook deze van Jimmy Witherspoon op. Een tamelijk New-Orleansy-versie (maar dat is geen vakterm). Jimmy Witherspoon heeft in later jaren nog een mooi album gemaakt samen met, jawel, Eric Burdon. Guilty (1971) heette het album, later uitgegeven onder de titel Black & White Blues. Het nummer 'Goin' Down Slow' is live opgenomen in de St. Quentin State Prison. Burdon en Witherspoon worden dan ook begeleid door (o.a.) Ike White and the San Quentin Prison Band. Verder deden er een paar mensen van de groep War aan mee. Eric Burdon was kort voor de opnames van Guilty nog op een Europese tour geweest met die band waarmee hij vrij veel succes had (o.a. Spill the Wine). Die tour betekende overigens het einde van die samenwerking omdat Burdon een aantal keren instortte op het podium. Uitputting, werd het genoemd. Die uitputting had dan waarschijnlijk te maken met de dood van zijn vriend Jimi Hendrix in September 1970 kort na een jam sessie met Burdon & War in London. Hij speelde mee bij de nummers 'Tobacco Road' en 'Mother Earth'. Het was de laatste keer dat hij voor publiek gitaar speelde. Op Youtube kun je het horen.
Trivia
CC Rider is (of was) de naam van een Nederlandse band waarvan ik op Youtube een versie van het Hendrix-nummer Fire vond. Een live-optreden in 2007 in het Dorpstheater van Oostknollendam!
See See Rider was de naam van een Schotse Indie-rock band (1989-1992) die ondanks allerlei kwaliteiten toch niet verder kwam dan twee singles en een onuitgegeven album. Hun muziek valt te beluisteren op hun website.
Lyrics (hier van de Jimmy Witherspoon-versie)
Well now see., C. C. Rider,
well now see, see what you have done.
Well now see., C. C. Rider,
well now see, see what you have done.
Well you made me love you woman,
Now your man has come.
So I'm going away now baby
And I won't be back till fall,
I'm going away now baby
And I won't be back till fall,
Just might find me a good girl
Might not be coming back at all.
Well now see, C. C. Rider,
See now the moon is shining bright,
Well now see, C. C. Rider,
See now the moon is shining bright,
Just might find me that good girl
And everything would be alright.

10 okt 2012

Uppers and Downers



De beste LP van Eric Burdon & The Animals heb ik nooit gehad. Niet zo vreemd want dat album is alleen uitgekomen in de Verenigde Staten. Nou had een vriend van me connecties en hij heeft het (denk ik tenminste) wel in zijn bezit (gehad). En ik heb het album dan weer van hem opgenomen op mijn Philips bandrecorder. (Tapedecks bestonden toen volgens mij nog niet, maar misschien heb ik het verschil tussen de twee ook wel nooit begrepen.) Mijn Nederlands fabricaat had enorme afmetingen (zo’n 80x50x30cm) en een vrij beroerde geluidskwaliteit. Om mijn opnames te maken, moest ik het ding achter op mijn fiets laden en het met het stuur in de ene hand en de recorder aan zijn plastic handvat in de andere een kleine twee kilometer verderop zien te krijgen. De recorder was loeizwaar en ik was doodsbang dat het ding van mijn fiets zou vallen. Tegen de tijd dat ik aankwam waren beide handen verkrampt en verlamd zodat mijn vriend alle technische handelingen moest verrichten om mijn apparaat aan het zijne te koppelen.  Omdat ik niet ook nog de bijbehorende boxen kon meenemen en omdat zijn versterker bij opnames geen geluid aan zijn boxen doorgaf, zaten we tijdens de opnames slappe koffie te drinken en elkaar wezenloos aan te staren. Zijn boxen hadden andere pluggen dan de mijne, dus pas als ik thuis kwam, kon ik controleren of de opnames wel gelukt waren. Als dat niet zo was, moest er een nieuwe opnamedag gepland worden.
Die afspraak moest dan de daaropvolgende dag gemaakt worden, want telefoon hadden we nog niet en de dichtstbijzijnde telefooncel stond zo’n honderd meter van het huis van mijn vriend.

Maar als het allemaal wel gelukt was, sloot ik me op in mijn kleine kamertje, sloot alles weer aan en ging tussen de boxen op de vloer zitten. Waarschijnlijk rookte ik dan een pijpje gevuld met de hasj die ik betrok bij de zoon van de koster. En ik ging luisteren.
Zo hoorde ik Every One of Us (uitgekomen in mei 1968, ik weet niet meer wanneer ik het voor het eerst hoorde).

Op Youtube zijn alle opnames te vinden. Op één na.
Ik plaats ze hier allemaal, want ze zijn nog steeds erg de moeite waard. Gedateerd misschien, maar dat ben ik ook, zal ik maar zeggen.

Kant 1
"Uppers and Downers" (0:24)
Kant 2

Mijn favoriet toen was The Immigrant Lad, want het sloot zo mooi melancholiek  aan, vond ik, op mijn leven als zoon van een mijnwerker. Nadeel was dat mijn woonplaats niet aan een rivier lag.
Year of the Guru vond ik leuk omdat er zo leuk de draak gestoken werd met allerlei mensen die op zoek waren naar een wijze meester (Gottagetaguru).
Over St. James Infirmary heb ik al een blog geschreven.
Van het laatste nummer (New York 1963-America1968) vind ik vooral het eerste deel nog steeds ontzettend mooi.
Maar goed, een nummer ontbreekt dus op Youtube. Het is een nummer van maar 24 seconden, maar toch. Het is een bewerking van een oude Engels nursery rhyme met de titel The Grand Old Duke of York. De titel die Burdon aan zijn arrangement gegeven heeft, heeft, las ik ergens, waarschijnlijk vooral te maken met het gebruik van verschillende middelen in de dope scene, maar dat wist ik toen niet. Ik vond het toen, stoned als ik was, vooral een erg filosofisch nummer.

En, och, misschien is het dat ook wel. De filosofie heet dan: Stating the Bleeding Obvious en wellicht is daarin meer waarheid te vinden dan in de hele History of Western Philosophy van Bertrand Russell.

The grand old Duke of York,
He had ten thousand men;
He marched them up to the top of the hill,
And he marched them down again.

And when they were up, they were up,
And when they were down, they were down,
And when they were only half-way up,
They were neither up nor down.

Beluister hier Uppers and Downers (klik op Play song)

Lees ook: Y.Z.d.P.