Posts tonen met het label kuifje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kuifje. Alle posts tonen

29 jul 2013

Rue de l'Inquiétude



Rue de l'Inquiétude

Als je iets zoekt, vind je iets anders. Ik zocht de Rue de l’Inquiétude in Namen. Nee, ik zocht haar niet, ik vond haar. Op Google Earth. Ik zocht een McDonalds in Namen. We zouden namelijk een dagtochtje maken, D., J. en ik. We kozen voor Namen omdat we (D. en ik) bij ons vorige bezoek de Citadel maar zeer ten dele hadden bekeken met in ons achterhoofd dat dat ook wel iets voor J. zou zijn. En als J. meegaat, dan moet er ook een McD. bezocht. Dus tikte ik bij Google in: McDonalds Namen. Ze hadden er een. Vlak bij het station. Mooi.

Hoekhuis Rue de l'Inquiétude
Ik keek nog wat verder op het kaartje dat Google me aanbood, ik keek nog eens en zag de naam: Rue de l’Inquiétude. Ik besloot dat mijn doel voor het bezoekje aan de hoofdstad van Wallonië zou worden: een foto maken van het straatnaambordje van de Bezorgdheidstraat, de Kommer-, Angst- of Bangheidstraat. Bij ons vorige bezoek had ik de straat al gezien vanaf een terras vlak bij het station en de bloedrode kleur van het hoekhuis beviel me wel. Maar we zijn er toen niet doorheen gelopen. Maar toen wist ik de naam ook nog niet.

Dat wilde ik nu dus meteen inhalen. Na ons bezoek aan McDonalds sloegen we dus twee keer rechtsaf en we waren er. Jammer genoeg was er geen straatnaambordje te vinden. Een vreemde, smalle straat. Aan de ene kant achterkanten van huizen, o.a. van die McDonalds. De andere kant was ook niet erg verwelkomend. Wel stond er een oud huis met een mooie entree, maar dat had overduidelijk zijn beste tijd gehad. Ook aan het andere eind van de straat was geen straatnaambord te vinden.
Voetstappen in de Rue de l'Inquiétude
En we vonden een plek waar de straat was gerepareerd met beton. In dat beton waren voetafdrukken gemaakt. Vandalisme, dronkenschap of een combinatie daarvan, dacht ik om mezelf gerust te stellen. Dat vond ik nodig, want ik wilde een aangename dag zonder speurtochten.

Dat lukte wonderwel, al werd ik tegen het einde van ons uitje stilletjes maar overtuigend herinnerd aan mijn taak: het zoeken naar en verslag doen van raadsels. In de muur van het theater namelijk vond ik een plaquette die herinnerde aan het Festival Tintin dat in 2009 in Namen georganiseerd was. Het Kuifje-festival. Op de plaquette is een van de plaatjes uit De krab met de gulden scharen in brons uitgevoerd. Het is de scene waarin Kuifje voor het eerst Kapitein Haddock ontmoet. De onversaagde reporter klimt samen met
Kuifje, Bobbie en Haddock
zijn hond Bobbie door een patrijspoort van het drugsschip de Karaboudjan en ziet daar aan tafel de volslagen bezopen kapitein. Haddock weet, dronken als hij is, totaal niets van de andere drugs die op zijn schip aanwezig zijn, verstopt in conservenblikjes krab. Dat is allemaal de schuld van Alan en Rastapopoulos. Nou ja, Kuifje regelt het allemaal en, al wordt hij bij zijn inspanningen meer gestoord dan geholpen door de kapitein, hij blijft tot het eind der tijden met hem bevriend.

Over het uitstapje ga ik hier niet veel meer vertellen. Het was leuk. Aangenaam gezelschap, mooi weer, lekker gegeten: natuurlijk was het leuk. Wat me opviel op zowel de heen- als de terugreis was dat D. vroeg naar Mons. ‘Is dat een leuke stad?’ Ik kon geen antwoord geven op haar vraag, want ik ben er nooit geweest. ‘Gaan we daar een volgende keer naar toe.’ zei D.

Thuisgekomen zag ik de voetstappen in het beton en Kuifje in de muur van het theater op mijn beeldscherm. Ik besloot op zoek te gaan naar de herkomst van de naam van de Rue de l’Inquiétude. Ik vond een site die zo’n beetje begon met de opmerking: ‘Tja,ik weet het ook niet… ‘ Maar ik was al blij dat úberhaupt iemand over die straatnaam geschreven heeft.
Een volgende link bracht me bij een straat met een vergelijkbare naam in een andere plaats. Jawel, in Mons is er een Chemin de l’Inquiétude. Ook hier vond ik niets over de herkomst van de naam, maar de Wikipediapagina waarop ik terecht kwam, was verontrustend genoeg.

Op 24 maart 1997 namelijk werd er in de Chemin de l’Inquiétude een vuilniszak gevonden met lichaamsdelen. Die vondst sloot aardig aan bij andere, eerdere en latere, vondsten. Het ging (en gaat) over waarschijnlijk vijf vrouwen die vermoord en in stukken gesneden zijn. Andere, vergelijkbare vondsten in Mons en omgeving vonden onder andere plaats in de Rue du Dépôt (Dépôt mortuaire = lijkenhuis), in het riviertje Haine (haat), en in de Rue de la Trouille (Straat van de Angst).

Men gaat ervan uit dat er sprake is van een seriemoordenaar: Le Dépeceur de Mons (de Slachter van Bergen). De politie tast eigenlijk nog in het duister. Wel is er iemand veroordeeld die in New York (1990) en in Albanië (2007) vergelijkbare moorden heeft gepleegd. Die man is, als ik het allemaal goed begrijp, nog steeds op vrije voeten. Hij heeft telecommunicatief meegedaan aan het proces in New York en hij is dus schuldig bevonden, maar omdat hij als geboortige Montenegrijn nu ook weer in dat land woont, kan hij niet uitgeleverd worden. Waarschijnlijk heeft hij met de moorden in Mons en omgeving niets te maken, er zijn althans geen aanwijzingen voor gevonden, behalve de vaardigheden met het scalpel.

Kortom, ik weet nog niets over de herkomst van die straatnamen. Ik weet niets over de moorden in Mons. Ik weet wel dat ik over niet al te lange tijd in Mons zal zijn en in die straat. D. gaat mee, voor de stad en omdat ze ook wel houdt van dit soort toevallen. En J. houdt van bloederige verhalen, al ligt hij er wakker van. Dus die gaat ook mee. Als er een McDonalds is.





25 okt 2011

WEER MINDER JEUGD: KLOONTJE EN HET GEHEIM VAN DE EENHOORN

Toch moeten ze er met hun heiligschennende handen van af blijven. Van de klassiekers. Van Kuifje en (voor mij nog meer) Adèle Blanc-Sec. Nou vooruit, als ze er een tekenfilm van maken, dan kan het nog net. Dan is het uiterlijk van de personages tenminste nog hetzelfde. Maar hun karakter wordt door de beweging onherstelbaar beschadigd. De stemmen maken het nog erger.
Wat Spielberg/Jackson nu met Kuifje gedaan hebben, is natuurlijk helemaal uit den boze.  Vergelijk maar eens wat plaatjes.

De schaduw

Kijk! Wiens schaduw zien we daar? Duidelijk, onze licht frikkerige, maar daarom niet minder onverschrokken held. Kuifje, kortom. Geen twijfel mogelijk. Je hoeft hem maar één keer te hebben gezien om hem altijd en overal te herkennen. Of hij nu door de Himalaya zwerft op zoek naar zijn vriend Chang of door de tuin van Kasteel Molensloot alwaar professor Zonnebloem een nieuwe rozensoort kweekt met de mooie naam Bianca. 


Maar dan komen Spielberg en Jackson. Ze maken er een spitsneuzige Kick Wilstra van, een hoekige Hielke van de Kameleon, een knullige James Dean. Let vooral ook op de plaats van de kuif. Bij de echte Kuifje staat hij zowat boven op zijn hoofd (want Kuifje rent zo snel dat het haar vanzelf naar achteren schuift).  Bij Spielberg/Jackson is de plaats anatomisch waarschijnlijker, maar daarom nog niet correct: er zit geen vaart in, geen noodzaak.
En dan die hand. Jackbergs hand. Een gebalde vuist aan een te gespierde arm. De daadkracht van een would be-held. Op Hergé’s tekening zou er zo een wandelstok onder passen, en terecht, want de echte Kuifje loopt oud geworden en voorovergebogen onder het juk van zoveel aan hem gewijde ellende.

Het hele plaatje


De echte Kuifje is gestroomlijnd, hij maakt vaart. De namaak heeft de wind tegen. De echte namaak meer dan zijn schaduw, trouwens. (In een variatie op Lucky Luke zou je hier kunnen zeggen: Kuifje, de man die langzamer rent dan zijn schaduw).
Opvallend is verder dat Kuifje in veel helderder licht gevangen wordt. Van de mislukte kloon zie je het gezicht nauwelijks. Het blijft een ietwat obscuur figuur, en dat is goed zo. De bedoeling is dat het allemaal iets geheimzinnigs krijgt. Maar dat is natuurlijk volslagen onzin. Kuifje is in zijn verhalen net zo ‘klaar’ als in zijn lijn. Als er al iets geheim is, dan zegt Kuifje dat: Wat een mysterieuze zaak!

Het zou allemaal niet zo erg zijn als ik nog gewoon over mijn Kuifje zou kunnen vertellen. ‘Vroeger, kinderen,’ zou ik zeggen tegen mijn leerlingen: ‘Vroeger was er Kuifje!’ En ik zou vertellen over zijn avonturen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika. Over zijn vriendschappen, over de goudgeharte zatlap Haddock, de woedeaanvallen van Zonnebloem. En ik zou zuchten.
‘U wordt oud, meneer.’ Zo zou het moeten gaan.
Maar nee.
Ze vertellen elkaar de beste scenes uit de film.
 ‘O ja, Kuifje, vette film.’
Of in plaats van ‘vet’ een ander, nieuwer adjectief.