Posts tonen met het label Louis Armstrong. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Louis Armstrong. Alle posts tonen

9 sep 2012

Cab Calloway



In mijn blogs St. James Infirmary en Helen Kane vs. Betty Boop et al komt hij al redelijk prominent naar voren: Cab Calloway. De Hi De Ho Man. Op 25 december 1907 geboren als Cabell Calloway III. Zoals zijn ‘nummer’ al doet vermoeden komt hij uit een welgesteld gezin. Zijn vader (Cabell Calloway II) was advocaat, zijn moeder lerares. Op de Wikipedia-pagina’s en de andere sites die ik heb geraadpleegd, vond ik vrij weinig persoonlijke geschiedenis. Dat zegt natuurlijk niets. Niet ieders leven staat tot in de meest intieme details op het internet, gelukkig.  
Maar het gegeven past ook wel bij het beeld dat alle beelden en klanken, die ik intussen heb genuttigd, opriepen waarin Cab Calloway een rol speelde. Cab was een opgeruimde jongeman - later een opgeruimde oude man - die niet mocht klagen over gebrek aan succes en populariteit.
Blanche Calloway
Het enige probleem dat ik tegenkwam, was een lichte ontevredenheid van zijn ouders toen hij liet blijken de muziek in te willen. Ze hadden hem liever als advocaat gezien.  In zijn keuze voor de muziek volgde hij zijn oudere zus Blanche. Zij was een jazz-zangeres in Chicago en (waarschijnlijk) de eerste vrouwelijke leider van een jazzband: de Joy Boys. Via haar leerde Cab onder andere Louis Armstrong kennen die hem vertrouwd maakte met het scat-singing waarmee hij beroemd werd.
Dan, staat er in Wikipedia: he had taken over a brilliant but failing band called "The Missourians" in 1930. Zo eenvoudig is dat. Met die band valt hij in voor Duke Ellington. Als snel werd hij bekend door de hele Verenigde Staten met nummers als Minnie the Moocher (hier de Blues Brothers-versie), St James Infirmary en Old Man of the Mountain. Van Old Man of the Mountain bestaat een “Betty-Boop-versie”, en daar link ik natuurlijk naar. Het gaat hier in feite om drie songs: The Old Man of the Mountain, You gotta Hi-De-Hi en The Scat Song.  Betty Boop is in dit filmpje al redelijk gefatsoeneerd, helaas, en het verhaal is beduidend minder dan de andere twee, maar het blijft leuk. 

Tot nu toe hebben we het alleen gehad over muziek die Calloway maakte bij tekenfilms (behalve bij Betty Boop heeft hij o.a. ook muziek gemaakt bij afleveringen van Popeye, uit dezelfde Fleischer-studio). Maar hij speelde ook zelf in films. Muziekfilms, uiteraard. Een van de bekendste is Stormy Weather (1943, Lena Horne zingt de titelsong). Hier Cab Calloway in dezelfde film met het nummer Geechy Joe.  Een paar jaar later (1947) speelde hij zichzelf in de film Hi De Ho die integraal te vinden is op en te downloaden is van het net. De film is geen hoogtepunt, maar de versie van St. James Infirmary die er in te vinden is, is de moeite waard.
Door sommigen worden Cab Calloway en zijn scat gezien als voorlopers van rap en hip hop.  Dus het is niet vreemd een Minnie the Moocher te vinden van Tupac ft. Ray Luv (in de titel staat een ander gefeatured). Ray Luv zou, volgens een van de reacties onder het filmpje, een kleinzoon zijn van Cab Calloway. Maar dat heb ik niet meer nagezocht, want Cab Calloway is leuk, maar je moet het niet overdrijven.

Maar toch nog dit: Afrobella vraagt zich af of Cab Calloway op Prince lijkt of niet? Ik zou zeggen, zeg het maar.



3 dec 2011

St. James Infirmary


In de categorie heerlijke ouwe leem scoort St James Infirmary bij mij al jaren lang erg hoog. Ik ken het sinds mijn 15e of 16e in de versie van Eric Burdon & the Animals (1968). Het is een bewerking[i] van een blues-traditional die dan weer gebaseerd is op de Engelse Folksong The Unfortunate Rake. Dat laatste lied gaat over een matroos die zijn geld uitgeeft aan een jonge dame die later een hoer blijkt te zijn. De matroos sterft aan een SOA, of laten we het gewoon bij zijn naam noemen: syfilis. Dat moet al lang geleden zijn gebeurd want de titel verwijst (volgens de Engelse Wikipedia waar ik veel van mijn wijsheid vandaan haal) naar St. James Hospital voor leprozen in London. Het gebouw is in 1532 op bevel van Henry VIII afgebroken, die er zijn St. James’s Palace liet bouwen, waarvan je hiernaast de hoofdingang ziet. Er ontstonden in Engeland allerlei variaties op het thema[ii].

Toen het lied werd meegenomen naar Amerika kwamen er daar nog een aantal bij, waarvan de bekendste zijn: St. James Infirmary en The Streets of Laredo. De ondergang van de hoofdpersonen in deze songs is over het algemeen te wijten aan drank of gokken. Dat vond men in de preutse V.S. waarschijnlijk acceptabeler dan een venerische aandoening. 

Van St. James Infirmary zijn op Youtube tientallen uitvoeringen te vinden. De leukste vind ik de versie van Cab Calloway, te horen in een Betty Boop variant op Sneeuwwitje (1933). Maar ik heb dan ook een zwak voor Betty. Dezelfde Cab Calloway hoor je hier.
In het kort komt het verhaal er op neer dat iemand in een kroeg een man ontmoet die vertelt over hoe hij zijn vriendin vond in St. James Infirmary, dood natuurlijk. De man heeft ook geen zin meer in het leven en organiseert alvast zijn eigen begrafenis. 

Oh, when I die, please bury me
In my ten dollar Stetson hat;
Put a twenty-dollar gold piece on my watch chain
So my friends'll know I died standin' pat.

Get six gamblers to carry my coffin
Six chorus girls to sing me a song
Put a twenty-piece jazz band on my tail gate
To raise Hell as we go along

Meestal speelt het verhaal zich (impliciet) af in New Orleans. De naam wordt niet genoemd, maar je ziet de begrafenisstoet al voor je. Ik heb geen echt bruikbare beelden daarvan gevonden op Youtube. Maar hier is een scene uit de Bond-film Live and Let Die. Er zit een ‘gezellige’ twist in. Kijk maar.
Over die mooie gewoonte gaat ook deze clip van Chuck Perkins. Hetzelfde gedicht hier, maar nu met foto’s van Andy Levin. Beide erg de moeite waard.
Kijk ook nog even naar dit mooie clipje gemaakt op een van Louis Armstrongs versies van St. James Infirmary. Of deze met de New Orleans Preservation Hall Jazz Band. Van dezelfde band.

Tot slot nog even de complete tekst van Eric Burdons St James Infirmary. Geen begrafenis scene hier. En dus ook geen troost in de geest van: ik hield zo veel van haar, ik ga haar achterna. Hier alleen de cynische opmerking dat ze nooit meer iemand zal vinden die haar behandelde als hij. Niet voor niets verstond ik de laatste regel steeds als:
No, she’ll never find another man, who killed her like I did.

I went down to Old Joe's Bar
On the corner by the square
All the men were having drinks, same as usual
And the same old crowd was there

Oh, no...

On my left stood my good friend, Joseph McGinley
Oh his eyes were blood-shot and red
And he turned to the people standing by him
And these are the words he said...
I went down to that St James Infirmary
They had my baby there
She was lying on a long, long white table, yeah
So cold, so still...she was dead

Oh no..

Let her go
Let her go God bless her
Wherever she may be
She can search, search this whole world wide over
But she'll never, find another man as good as me

No she'll never, never find another man
Who'll treat her like I did
Give her all my money, yeah
Never find another man like me
No, she'll never
Find another man
Who'll treat her like I did









[i] De plaatser van het filmpje op Youtube zegt er dit over: This is no blues song. This is gothic/progressive/psychedelic heavy rock.

[ii] Er bestaat een verzamelaar van (Engelse en Amerikaanse) op dit thema gebaseerde songs: http://www.folkways.si.edu/TrackDetails.aspx?itemid=23659